Göynem – Beyşehir

İlahi – Kur`an -İslam – Din -Tasavvuf – Belgesel – Dua – Hadis – Tarih – Şiir – Vs… – بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

Archive for 02 Nis 2008

Sünnet Akçesi

Posted by Site - Yönetici Nisan 2, 2008

Sultan Abdülmecid zamanında,dini hikayeler.Sünnet Akçesi

Sünnet Akçesi

Sultan Abdülmecid zamanında adamcağızın birisinin büyük miktarda borcu varmış. Elini neye atsa ters gidiyor. Zeyrek civarında, evine yakın bir dergaha gitmiş. Namazdan sonra şeyh efendi, bu yabancıyı yanına çağırmış ve halini sormuş. O da:

“Efendi hazretleri, gırtlağa kadar borç içindeyim, neye elimi atsam kuruyor. Ne olur himmet!” demiş.

Şeyh efendi:

“Evladım, sabah namazını 40 gün Yenicami’de kıl. Camiye gidip gelirken de 1000 adet istiğfar oku. Göreceksin, kırkıncı gün ne sıkıntın kalacak ne bir şey…”

.Tam 39 gün sabah erkenden Yenicami’ye namaza gitmiş.

Kırkıncı gün sabah ezanı okunurken uyanmış , fakat Yenicami’ye nasıl yetişecek?

“Eyvah. Bunu da mı beceremeyeceğim?” telaşıyla fırlamış. Abdest alıp, giyinip sokağa fırlamış. Koşturmaca esnasında biriyle çarpışmış. Başındaki fesi de yere düşmüş.

Adamın gözü bir şeyi gördüğü yok. Karanlıkta kapmış yerden fesi, koşuşturmuş camiye. Ucu ucuna yetişmiş.

Namazdan sonra da heyecanla, aşr-i şerifi de beklemeden çıkmış avluya. Kapı önüne oturmuş. Kendi kendine:

“40 namazı tamamladık. Bakalım denilen olacak ve ben rahatlayacak mıyım?” diye düşünmeye başlamış.

Bir de ne görsün. Camiden çıkan insanlar büyük bir memnuniyet ifadesiyle bu adamcağızın önüne çil çil altınlar atmaya başlamazlar mı? Adam şaşkın. Altınları toplamış, saymış, tam borcuna yetecek kadar çıkmış.

Kalkmaya hazırlanırken müezzin sokulmuş:

“Allah Müslümanlığını kabul etsin. Hak Dini seçmişsin. Sünnetliğini de topladın. Ancak bundan sonra bu başındakiyle namaza gelme. Başına fes giy” demiş.

Adamcağız elini başına atmış ki… Bir de ne görsün? Başında papaz külahı.

Meğer namaza koştururken çarptığı bir papazmış. O esnada ikisinin de başındaki düşmüş.

Bizimki kırkıncı sabahın hayaliyle acele edip, yerden eline geçirdiği papazın külahını kapmış yerden.

Cami cemaati de, o adamcağızın başına bakıp bir papazın Müslüman olduğunu sanmışlar.

O devirde adet, yeni müslüman olanlara teşvik için altın verilir ve buna “sünnet akçesi” denirmiş.

Dini hikayeler

Posted in Diger Konular, Dini Hikayeler, Dini Konular, Türkiye, Yorumlar | Leave a Comment »

NARIN TADI

Posted by Site - Yönetici Nisan 2, 2008

İran’ın eski hükümdarlarından Nuşirevan,nar-meyvelerin-krali-nar-1517038217229

NARIN TADI

İran’ın eski hükümdarlarından Nuşirevan,bir gün vezirlerinden biriyle giderken yol kenarında gördüğü bir bahçeye girer,bekçilik yapan çocuktan su ister.Çocuk bahçe de suyun bulunmadığını söyleyince:

-Öyle ise bir nar ver de,susuzluğumu gidereyim,der.

Çocuk koşarak gider,olgunlaşmış bir nar koparıp hükümdara uzatır.Narı çok tatlı bulan hükümdar,bir tane daha ister ve nar gelinceye kadar bu bahçeye el koymayı tasarlar.O sırada çocuk ikinci narı getirir.Alıp ta tadına bakınca bu defa ki narı hükümdar çok ekşi ve acı bulur.Çocuğa sorar:

-Evladım,bu narda evvelki ağaçtan değil mi?

-Evet,ondandır efendim.

-O halde evvelki nar tatlı olduğu halde bu neden acı?

-Efendimiz,aynı ağacın narının biri tatlı,diğeri acı olmaz.Şayet olmuşsa bir hikmeti vardır.Sakın hükümdarımız niyetini değiştiripte iyi niyetli iken iyi tat,kötü niyetli iken de kötü tatmış olmasın?

Çocuğun bu ikazına hayran kalan hükümdar:

-Sen haklısın küçük bekçi,der.Ben başta iyi niyetli idim,nar da iyi tatla geldi.Sonra niyetimi değiştirdim,böyle güzel nar yetiştiren bahçeye el koyma fikrine saptım,narın tadı değişti.Bana ekşi ve acı geldi.Şimdi niyetimi düzeltiyorum.Bahçeniz sizin malınızdır,kimse el koyamaz.Bir nar daha ver.

Küçük bekçinin üçüncü defa getirdiği nar da,ilki gibi tatlı ve lezzetli olur.Hükümdar kendi kendini suçlayarak uzaklaşıp giderken (niyeti güzel olan güzel neticeye layık olur)diye düşünür.

Posted in Diger Konular, Dini Hikayeler, Tavsiyeler, Yorumlar | Leave a Comment »

Ebediyyen Diş Ağrısı Çekmemek İçin….

Posted by Site - Yönetici Nisan 2, 2008

Ebediyyen Diş Ağrısı Çekmemek İçin,suleyman hilmi tunahan hatirasi, dis tedavisi,elemnesrahleke,tebbet,ihlas sureleri,

Ebediyyen Diş Ağrısı Çekmemek İçin….

Ebul Faruk k.s. hazretleri buyurdular ki:

Salati vitrin,

Birinci rekatinde; Fatihadan sonra İNŞİRAH ( elemneşrahleke )

İkinci rekatinde; TEBBET

Üçüncü rekatinde; IHLAS surelerıni okuyan kimsenin dişleri sağlam ve sıhhatli olur.

Diş ağrısı nedir bılmez.

Ödemşli merhum Ziya Sunguroğlu´ nun notları sahife 12

Posted in Bunları Biliyormuydunuz, Diger Konular, Dini Konular, Güncel, Gündem, Genel, Sağlık, Tavsiyeler, Türkiye, Yorumlar | Etiketler: | 3 Comments »

YA ALİ BEŞ ŞEYİ YAPMADAN YATMA!

Posted by Site - Yönetici Nisan 2, 2008

Ya Ali beş şeyi yapmadan yatma!

Peygamberimiz (s.a.v) Hz. Ali’ye Şöyle Buyurdu;

Ya Ali beş şeyi yapmadan yatma!

1-Kur’an`ın Hepsini Okumadan

2-Dört Bin Dirhem Sadaka Vermeden

3-Kabeyi Ziyaret Etmeden

4-Cennette Yerini Hazırlamadan

5-Küs Olduğun Biriyle Barışmadan Yatma…

Hz.Ali (r.a) bu nasıl olur ya Resulallah dedi.?

Peygamberimiz (s.a.v) şöyle buyurdu;

Bilmiyormusunki;

1– (3 kere) İhlas Suresi Kur’an`ın Hepsine Eşittir.

2-(4 kere) Fatiha Suresi 4 bin dirheme Eşittir.

3– (10 kere) “Lâ ilâhe illallahü vahdehu lâ şerike leh, lehü’l-mülkü ve lehü’l-hamdü yuhyî ve yümitü ve hüve hayyün lâ yemûtü bi-yedihi’l-hayr ve hüve alâ külli şey`in kadir” demende kabeyi ziyarete eşittir

4-(10 kere) “Lâ havle ve lâ kuvvete illâ billâhil aliyyil azîm” demen cennette yerini hazırlamana vesiledir.

5– (10 kere) “Estağfirullah elazim ellezi la ilahe illa hüvel hayyel kayyume ve etubü ileyh” demen dargın ve husumetli olduğun insanlarla barışmış derecesinde ecre vesiledir

Posted in Bunları Biliyormuydunuz, Diger Konular, Dini Konular, Güncel, Gündem, Genel, Nasihat, Tavsiyeler, Yorumlar | Leave a Comment »

H.z Muhammed`in (s.a.v) Peygamberliği ve Mekke Dönemi:

Posted by Site - Yönetici Nisan 2, 2008

H.z Muhammed`in (s.a.v) Peygamberliği ve Mekke Dönemi

H.z Muhammed`in (s.a.v) Peygamberliği ve Mekke Dönemi

H.z Muhammed`in (s.a.v) Peygamberliği ve Mekke Dönemi:

Böylece kendisine verilecek ilâhî risâlet görevini üstlenebilecek bir seviye ve vasata geldiği bir sırada, kırk yaşında iken yine böyle bir uzlet anında Hıra mağarasında, Cenâb-ı Hakk’ın peygamberlere vahiy getirmekle görevli meleği Cebrâil (a.s), O’na ilk vahyi, Alak Sûresi’nin ilk beş âyetini getirdi. Artık Allah’ın Rasûlü, insanları hak din olan İslâm’a çağırmakla görevli idi. O, bu görevine ailesi halkından ve hak davaya gönül verebilecek yakın arkadaşlarından, gerçeği kabul edebilecek kabiliyetde olan, fıtratı bozulmamış, düşünme istidadı körelmemiş kişilerden başladı. İlk önce O’nu sevgili eşi Hz. Hatice tasdik etti. Erkeklerden Hz. Ebûbekir, çocuklardan Hz. Afi, âzadlı kölelerden Zeyd b. Hârise kendisine ilk iman eden kimselerdi. Ardından Hz. Ebûbekir’in de aracılığıyla Hz. Osman, Abdurralıman b. Avf, Zübeyr b. el-Avvâm, Talha b. Ubeydullah, Sa’d b. Ebî Vakkâs, Ebû Ubeyde b. el-Cerrah, Sa’id b. Zeyd, Abdullah b. Mes’ûd gibi şahsiyetler müslüman oldular. Hz. Peygamber ilk üç yıl davetini gizli sürdürdü. Yalnız bu gizlilik, İslâm’ın esasları ve prensipleri açısından değildi. İslâm, sır perdeleri arkasında, gizli saklı, esrarengiz ve gizemli, anlaşılmaz bir takım düşünceler ve doktrinler ihtiva eden bir din değildi. Onun esasları gayet açık, net, anlaşılır, sâde, arı duru olup akıl ve mantığa da uygun idi. Aynı şekilde bu gizlilik, İslâm’ın sadece belli bir zümreye has bir grup dini oluşundan da değildi. Aksine İslâmiyet cihanşümûl bir din olup bütün bir beşeriyetin hidayet ve saâdetini hedeflemişti. Ancak Hz. Peygamber’in ilk üç yıl davetini gizli sürdürmesi, çevredeki insanların İslâm’a karşı takındıkları düşmanca tavırdan, inanç ve ibadet hürriyeti tanımayacak kadar insafsız ve bağnaz oluşlarından kaynaklanıyordu. Müslüman olanların mallarına ve canlarına bir zarar gelmemesi, filizlenmekte olan İslâm davâsına acımasız bir balta vurulmaması açısından gizli davete gerek duyulmuştu. Bu safhada Hz. Peygamber faâliyetini genellikle davet merkezi edindiği Dâru’l-Erkam’dan yürütmüştür. Burası ilk iman edenlerden el-Erkam b. Ebi’l-Erkam’ın* Kâbe karşısında Safâ tepesi yamaçlarındaki evi idi. İlk müslümanlardan bir çoğu İslâm’ı burada kabul etmişler, Hz. Peygamber’in eğitimine burada mazhar olarak İslâm’ın eşsiz esaslarını ruhlarına ve hayatlarına burada nakşetmişlerdi. Hz. Peygamber burada İslâm davâsına gönül bağlayarak mallarını ve canlarını bu hak davâ uğrunda fedâdan çekinmeyen sâdık, vefâlı ve ihlâslı bir kadroyu oluşturmakla meşgûldü. O, biliyordu ki böyle bir kadro olmaksızın İslâm davâsının ortaya çıkıp yayılması mümkün değildir. Bu bakımdan Hz. Peygamber’in bu devredeki icraatı ashabını birbirine kenetlendirmiş ve aralarında mükemmel bir bağlılık oluşturmuştu.

İşte Hz. Peygamber İslâm davâsı etrafında böyle bir kadro oluşturduktan sonra peygamberliğin dördüncü yılından itibâren İslâm’ı açık açık tebliğ etmeye başladı. Kureyş müşriklerinin İslâm’ı engellemek için başvurdukları çok çeşitli çareler, Hz. Peygamber’e ve İslâma samimiyetle bağlı kadro elemanlarına engel olamıyordu. Bu arada Mekke müşrikleri özellikle korunmasız müslümanlara insaf ve vicdana sığmayan eziyet ve işkencelerde bulundular. Bu işkenceler karşısında Hz. Peygamber, isteyen müslümanların Habeşistan’a gidebileceklerini belirtip hicret izni verince, nübüvvetin beş ve altıncı yıllarında müslümanlardan birer grup I. ve II. Habeş hicretlerini gerçekleştirdiler. Mekkeli müslümanların böylece Mekke hâricine İslâm’ı taşımaları, müşriklerin hınç ve kinini artırmıştı. Ama Cenâb-ı Hakk’ın yardım ve inâyeti sebebiyledir ki İslâm’a gösterilen bu düşmanlıklar bile hak dinin yayılmasına yardımcı oluyordu. Meselâ azılı müşriklerden Ebû Cehil’in bizzat Hz. Peygamber’e yaptığı sözlü ve fiili bir sataşma, Kureyş arasında şahsiyeti ve kuvvetiyle büyük bir itibâra sahip olan Hz. Hamza’nın müslüman olmasını sağladı. Ardından Mekke idare meclisi Dâru’n-Nedve’de alınan Hz. Peygamber’i öldürme kararını uygulamak için harekete geçen güçlü şahsiyet Ömer b. el-Hattâb, Hz. Peygamber’i öldürmek üzere O’nu ararken aslında ayakları onu hidâyete sevkediyor ve Ömer’in gücü İslâm saflarına yeni bir heyecan ve şevk katıyordu. Arka arkaya Hz. Hamza’nın ve Hz. Ömer’in müslüman olmaları, Kureyş müşriklerinin gözünü bir süre yıldırmış, artık müstümanlara dokunamaz olmuşlardı. İşte bunu izleyen günlerde Habeş muhâcirlerinden bir kısmı Mekke’ye geri döndü. Ancak bu sırada müşrikler yeniden şiddete başlayıp, cehâlet ve bağnazlıkla bağlandıkları ata dinlerini, zulme dayalı olduğu için İslâm’ın ortadan kaldıracağı şahsî çıkar ve menfaatlerini, bâtıl tahakküm ve zorbalıklarını kurtarabilmek için akıl almaz çarelere başvurmuşlardı. Bu türden olmak üzere hem müslümanlar, hem de müslümanları koruyan Hâşimoğulları, peygamberliğin yedinci senesi ile onuncu senesi arasında tam üç yıl devam eden bir boykot ve muhâsaraya marûz kaldılar. Mekkeliler ne müslümanlarla, ne de onları koruyan Hâşimoğulları ile hiç bir münâsebette bulunmayacaklarına, her türlü ilişkiyi keseceklerine, onlarla hiç bir şekilde alış-verişte bulunmayacaklarına, oturup kalkmayacaklarına, kız alıp vermeyeceklerine dair bir karar almış, bu karan yazdıklan sahifeyi Kâbe’nin iç duvarına asarak dinî bir hüviyet de vermişlerdi. Bu karara muhâlefet eden, hem vatana, hem de dine ihânet etmiş sayılacak ve en ağır şekilde cezalandırılacaktı. Mekkeliler tarafından üç yıl süreyle ve titizlikle uygulanan bu karar, elbette müslümanlara sıkıntılı, güç günler yaşatmıştır. Peygamberliğin onuncu yılında bu karar iptal edilip boykot ve muhâsara kaldırıldığı vakit müslümanlar pek ziyade sevinme imkânı bulamadılar. Çünkü çok geçmeden Hz. Peygamber iki büyük yakınını, amcası Ebû Tâlib’i ve eşi Hz. Hatice’yi üç gün arayla ardı ardına kaybetti. Rasulullâh’ın üiüntüsüne müslümanlar da katıldılar ve bu seneye Hüzün yılı* adını verdiler. Özellikle Ebû Talib’in vefatı, Hz. Peygamber’in Mekke’de İslâm’ı tebliğ etmesini bir hayli güçleştirdi. Çünkü Ebû Tâlib’in sağlığında Mekkeliler Ona hürmet duydukları için himayesine aldığı yeğenine dokunmuyorlardı. Şimdi bu himaye ortadan kalktığı için Hz. Peygamber her yerde sataşma ve engellemelerle karşılaşıyordu. Böyle bir ortamda İslâm’ı tebliğ etmek âdeta imkânsız hâle geldiğinden Hz. Peygamber, İslâm’ı kabullenecek yeni bir kitle aramaya başladı. Bu sebeple de azadlı kölesi Zeyd b. Hârise ile birlikte bir gün gizlice Tâif’e gitti. Ancak dolaylı akrabalarından olan reislerinden gördüğü alaylı ve acımasız muâmele Hz. Muhammed’in derhal Mekke’ye geri dönmesini gerekli kıldı. Hz. Peygamber şehirden gizlice çıkmıştı. Şayet bu durum Mekkelilerce öğrenilmişse onun gidişi ülke dışına kaçma olarak değerlendirilebilir ve kendisi siyâsi suçlu sayılabilirdi. Bu düşüncelerle Hz. Peygamber şehre ancak bir emân ve himâye altında girmek gerektiğine kanâat getirerek müşriklerin ileri gelenlerinden Mut’ım b. Adî’nin himâyesini sağladı ve onun koruması altında şehre girdi.

Yıllar boyu Mekkelilerin İslâm’a karşı gösterdiği kin; düşmanlık ve engellemeler, üç yıl süreyle devam eden ve insafsızca uygulanan toplumdan dışlanma ve muhâsara olayı, ardından Ebû Tâlib’in ve Hz. Hatice’nin vefatları dolayısıyla Hz. Peygamber’in himayesiz kalması ve Mekkelilerin sataşmalarına mâruz kalması, bunu tâkiben de Tâif halkının horlayıcı tavn, her ne kadar Allah Rasûlünün ümit ve azmini kıramamış, davet şevk ve iştiyakını azaltamamış ise de, şüphesiz bir beşer olarak O’nu üzmüş ve rencide etmişti. İşte böyle bir durumda Hz. Peygamber’i sevindirecek ve Kur’an’dan sonra en büyük mûcizelerinden biri olan bir mucize meydana geldi. Cenâb-ı Hak, Rasûlünü teselli etmek, bunca gördüğü düşmanlıklara rağmen gösterdiği sabır ve sebat dolayısıyla O’nu taltif edip lütuf ve ikramda bulunmak üzere katına çağırdı ve Hz. Peygamber’in İsrâ ve Mirâc mûcizesi gerçekleşti. Bir gece vakti Hz. Peygamber, bir an ifade edilebilecek çok kısa bir zaman dilimi içinde önce Mekke’den Kudüs’e gitti. Oradan da göklere yükselerek Rabbinin huzuruna çıktı; dünya ötesi âlemi, Cennet ve Cehennem’i müşahede etti. Böylece rûhen takviye görmüş, Rabbi tarafından mükâfaatlandırılmış olarak tekrar aynı anda Mekke’ye döndü.

Bu olaydan sonra Hz. Peygamber (s.a.s) İslâmî tebliğine yine devam ediyordu. Fakat İslâm’ın kitlesi olacak zümreyi arayışı genellikle Mekke’ye dış kabilelerden hac, umre veya ticaret gibi maksatlarla gelen yabancılar arasında oluyordu. Önceleri bu teşebbüsü bazen olaylı, bazen sert, nâzik, veya mütereddit, ama hep menfi bir tavırla karşılanıyordu. Ancak nübüvvetin onbirinci senesinde Medine’nin Hazrec kabilesinden altı kişi Akabe adı verilen yerde Hz. Peygamber’le karşılaşıp kısa bir görüşmeden sonra O’na iman ettiler. Bu altı Medineli, şehirlerine dönüşte Hazrec ve Evs kabileleri arasında İslâm’ı yaydılar. Ertesi senenin hac mevsiminde ikisi Evsli, onu Hazrecli oniki kişilik bir heyet yine Akabe’de Hz. Peygamber’le buluşup O’na bey’at ettiler. I. Akabe bey’atı olarak tarihlere geçen bu görüşmenin akabinde Hz. Peygamber, İslâm kadrosunun ilk elemanlarından Mus’ab b. Umeyr’i davetçi olarak Medine’ye gönderiyordu. Mus’ab’ın Medine’de bir yıl süreyle yaptığı faâliyet öylesine verimli olmuştu ki İslâm’ın bahsedilmediği ve girmediği bir ev hemen hemen kalmamıştı ve Medineliler, Allah Rasûlünü şehirlerine buyur edip O’nu koruma konusunda her tehlikeyi göze alacak bir kıvâma erişmişlerdi. Peygamberliğin onüçüncü yılında Medine’den gelen daha kalabalık bir heyet Akabe’de Hz. Peygamber’le bir gece vakti gizlice buluşup II. Akabe Bey’atı’nı gerçekleştiriyor ve şehirlerine göç ettiği takdirde Hz. Peygaber’i ve Mekkeli müslümanları malları ve canlarını korudukları gibi koruyacaklarına and içiyorlardı. İşte bu and ve karşılıklı söz vermelere İslâm tarihinde “Akabe bey’atları * ” adı verilmiştir.

Posted in H.z Muhammed ( s.a.v ) | 52 Comments »

 
%d blogcu bunu beğendi: