BAZI GIDA ve KOZMETİK ÜRÜNLERİNDE BULUNABİLEN KATKI MADDELERİ

BAZI GIDA ve KOZMETİK ÜRÜNLERİNDE BULUNABİLEN KATKI MADDELERİ
1	BEBEK MAMASI	E332, E333, E508, whey*(peynir altı suyu),sukroz,laktoz,kalsiyum pantotenat,taurin, inositol*, vitaminler*
2	BİSKÜVİ	E450a, E500, E471*, E481*, E482*, margarin*
3	CİPSLER	E471*, E475*, E481*, E482*
4	ÇİKLET	E101*, E102*, E120**, E141*, E296, E320*, E322*, E330, E420, E421, E422*, E464, E950, E951*, E965, fenilalinin, glukonatlar
5	ÇİKOLATA ŞEKERLEME	E322*, E432*, E433*, E471*, E472*, E476*, E491*, E492*, E493*, E494*, E495*, E434*, E435*, E436*
6	DİŞ MACUNU	Sodyum bikarbonat, gliserin*, Hidratlanmış slikat, sorbitol, tetrasodyum pirofosfat, PEG-6, PEG-32, Sodyum laurilsülfat, Aroma*, selüloz gum, Sodyum florid, Sodyum sakkarin, cl77891, Cl58000, Titanyum dioksit, kalsiyom glukonat, formaldehit, tri sodyum fosfat, dikalsiyum fosfat dihidrat, mono floro fosfat
7	DONDURMA	E441**, E471*, E481*
8	EKMEK	E170*, E282, E300, E432*, E433*, E434*, E435*, E436*, E471*, E472*e, enzim karışımı*,
9	GAZOZ	E202, E211*, E290, E300, E330
10	HAMUR KABARTMA TOZU	E450a, E500
11	HAZIR ÇORBA	E100*, E150, E330, E412, E621*, malto dekstrin, peynir altı suyu*
12	HAZIR KEK	E450a, E500, E471*, E481*, E482*, margarin*
13	JÖLE	E100*, E162*, E297, E331, E441**
14	KAHVE KREMASI	E341*,E469, E471*, E472*
15	KETÇAP	E202, E211*, E300, E412
16	KOLA	E150, E338, kafein
17	KREM ŞANTİ	E160*, E339*, E340, E407*, E433*, E435*, E471*, E472*, E475*, E932
18	LOKUM	E102*, E110*, E124*, E132*
19	MARGARİN	E160a*, E202, E270*, E322*, E330, E432*, E433*, E434*, E435*, E436*, E472b*, E472c*, E475, E476, E477, vitaminler*
20	MAYONEZ	E432*, E433*, E434*, E435*, E436*, E472c*, E472*e
21	MISIR GEVREĞİ	E101*, E170*, E321*, E339, E341*, E375, folakin (folik asit), pantotenik asit, tiamin
22	NEKTAR (MEYVE SUYU)	E300, E330
23	PASTA	E432*, E433*, E434*, E435*, E436*, E441*,E450*, E471*, E472*, E475*, E477*, margarin*, E500
24	PUDİNG	E102*, E110*, E160a*, E407*
25	TON BALIĞI	E410, E412, E415
26	TOZ MEYVE İÇECEKLERİ	E101*, E102*, E110*, E129*, E171, E330, E331, E341*, E375, E414, E415, E440, E466, E500, E551, E950, E951*, E954, maltodekstrin, folakin (folik asit)
27	TUZ	E514, E554, potasyum iyodid
28	YOĞURT	E441**

İşaretsiz ” siyah ” E numaraları helal kabul edilen katkıları gösterir.

” kırmızı ” E numaraları sağlık için tehlikeli katkıları gösterir.

” ** ” işaretleri kesin hayvan (çoğunlukla domuz) kökenli katkıları gösterir.(haram)

” * ” Bitkisel veya hayvansal kökenli olabilir. Alkolle muamele edilmiş veya edilmemiş olabilir.Bu sebeple (şüpheli) kabul edilen katkıları gösterir.

Kaynak: animal-ingredients.hypermart.net www.foodag.com ve www.muslimconsumergroup.com HACSG (Hiperaktif çocukları destekleme grubu),www.ifanca.org, www.ehalalfood.com, www.eathalal.com, www.whatisinit.com, www.halalpak.com internet sayfalarından faydalanılmıştır.

“Oy gurban olayım sağa! Biz gardaşuk…”

“Oy gurban olayım sağa! Biz gardaşuk…”

Oflu‘nun biri Osmanlı zamanı askere alınmış. Tesadüfe bakın ki; kur’ası Yemen’e çıkmış.

O zamanlar Yemen’e altı ayda gidilir, altı ayda gelinirmiş. Tabiî gelinebilirse…

Çünkü Yemen ahâlîsi ekseriyetle Alevîliğin Zeydiyye koluna mensûb olduğundan onlar “Hilâfet”i tanımaz “İmâmet”e inanırlar. Bundan dolayı Osmanlı’yı pek çok uğraştırmışlar ve çete muharebeleriyle sayısız Anadolu evladını hâinâne bir sûrette öldürmüşlerdir.

Osmanlıların Yemen’e bir ihtiyacı yoktu. Yemen, Osmanlı toprağı olsa da, olmasa da bir şey değişmezdi. Ancak Mekke ve Medine’nin emniyeti bakımından Kızıldeniz’in girişindeki bu ülkede asker bulundurmak ihtiyacı vardı. Bu stratejik (sevku’l-ceyşî) zarûret sebebiyle oraya gönderilen Osmanlı askerlerinin pek çoğu vatanlarına dönememiş, bundan dolayı yanık türkülerimizden biri olan “Yemen Türküsü” Anadolu’da harc-ı âlem bir hâle gelmişti. Bu türküde:

“Bura Yemen’dir,
Gülü çemendir
Giden gelmiyor
Acep nedendir.”

Yahut;

“Burası Huş’tur
Yolu yokuştur
Giden gelmiyor
Acep ne iştir.”

sözleriyle bu hazîn Yemen mâcerasının dillerde kalmış bir hâtıra ve terennümüdür. “Hûş” Yemen’de merkez Sana’nın yüzelli kilometre kuzeybatısında bir şehirdir. Yemenliler buraya kelimeyi cemi’lendirerek (çoğul yaparak) “Hûşân” derler. Hâlâ burada yüksek bir dağın tepesinden Türklerden kalma bir kale ve geniş bir “Türk Şehitliği” vardır.

Bizim Oflu, on yıl burada askerlik yaptıktan sonra terhîs edilmek üzere İstanbul’a geri gelmiş. Selimiye kışlasında son günlerini geçiriyor ve terhîs tezkeresini bekliyormuş. Bu esnâda kışlanın yemekhânesinde çalıştırılıyormuş… Uzun bir sırığa takılan karavanayı iki asker omuzlarında götürüyorlarmış. Bir gün bizim Oflu’ya eş olarak acemi erlerden biri düşmüş. Karavanayı omuzlayıp götürürlerken bu acemi eri gözü ısıran, on seneden beri de vatanından çok uzakta olan Oflu’nun kafası karışmış. Sırığın diğer ucunu omuzuna atmış yürümekte olan acemiye demiş ki:

“– Ula habu karavanayı koy yere bakayum. Sağa bir şey soracağum. Yüzüne bakayrum, sanki seni bir yerden tanıyrum. Bir yandan da düşüniyrum, on seneden beri ben Yemen’deyim. Sen daha çocuksun. Ula adın nedur?”

Acemi er:

“– Mehmed” demiş ve ilâve etmiş. “Seninki?”

“– Ahmed” demiş ve bundan sonra aralarındaki konuşma şu minval üzere devam etmiş:

“– Ula nerelisun?”

“– Trabzonliyum. Ya sen?”

“– Ben da.”

“– Ula Trabzon’un neresindensun?”

“– Ofliyum. Ya sen?”

“– Ben da.”

“– Ula, Of’in hangi köyündensun?”

“– Çufaruksa!”dan,Ya sen?”

“− Ben da.”

“– Ula evunuz köyün neresündedur?”

“– Köyün yukarsunda, mezarluğun yanidur.”

“– Ula babanin adu nedur?”

“– Recep.”

Oflu heyecanla ilâve etmiş:

“− La ananun adi nedur?” Acemi er:

“− Hava!” deyince Oflu, elinde tuttuğu karavana omuzluğunu fırlatarak karşısındaki gence sarılmış ve:

“− Oy gurban olayım sağa! Biz gardaşuk. Sen benim Yemen’e giderken köyde bıraktuğum küçük gardaşum Mehmed imişsin.” demiş ve ağlamaya başlamış.

Not: “Türküm!..” veya “Kürdüm!..” diyerek birbirleriyle kavgaya heveslenen bütün evlâd-ı vatana ithâf olunur.

Kaynak: Kadir Mısıroğlu, İthaflı Fıkralar

“Allâh’a ne cevap vereceksin, onu düşün!”

“Allâh’a ne cevap vereceksin, onu düşün!”

Tasavvuftan-tevâzudan mahrum zâhirî ilim erbâbı bir zât, bir gün Mevlânâ Câmi (k.s.) hazretlerinin huzurunda kendi üstünlüklerini sayıp dökerek diyor ki:

— Hüsrev’e şöyle cevap verdim… Kemâl’e böyle cevap verdim… Zâhir’e şu şekilde nazîre söyledim… Selmân’a böyle nazîre yaptım… ve diğerlerine de şöyle-şöyle cevaplar verdim, diye boş laflarla durmadan övünüp duruyordu.

Bunun üzerine Mevlânâ Câmi hazretleri şöyle buyurdular:

— Bunlara bugün bu cevabı vermişsin amma… Yarın Allâh’a ne cevap vereceksin… O mühim… Asıl sen onu söyle…
* * *

Şüphesiz Mevlânâ Câmi hazretleri bu sözleriyle, o ilmiyle mağrûr zâta, sahip olduğu ilmi nerede ve ne maksatla kullandığının kendisine mutlaka sorulacağını…

Dolayısıyla düşünmesi gerekenin, bu suâle nasıl cevap verebileceği hususu olduğunu hatırlatıyordu. Zira Resûlüllah Efendimiz (s.a.v.) buyurmuşlardır ki:

“Kim câhillerle münâkaşa etmek veya âlimlere karşı böbürlenmek yahut da insanların dikkatlerini kendi üzerine çekmek gâyesiyle ilim tahsil ederse, o cehennemdedir.”

(Canan, İbrahim, Kütüb-i Sitte Muhtasarı, 16, 550)