Âni ölümler!..

Âni ölümler!..

Âni ölümler, bir bakıma insanların pek çoğunun hoşuna gitmez. Zira, âhiret hazırlığı yapmadan, üzerindeki hakları ödeyemeden, tevbe ve istiğfâr gibi mânevî temizlikleri yapamadan ansızın gitmek, herhalde iyi bir şey değildir, diye düşünülür.

Bundan dolayıdır ki, Allah dostları mü’minleri îkaz eder; ölümün her an gelebileceğini hatırlatarak maddeten ve mânen hazırlıklı olmayı tavsiye ederler.

İşte o zaman âni ölümün mü’min için bir tehlikesi olmaz. Zira onun ölümündeki ânilik zâhirdedir, yani dış görünüştedir; bâtında, içte, esasta değil…

O, kendi içinde ölümü her an bekliyor, tevbe ve istiğfarı dilinden düşürmüyor, nedamet hasletini kalbinden eksik etmiyor. Artık o mü’min için âni ölüm, bir korku ve endişe kaynağı olmaktan çıkıp, bilakis, “Allah’tan bir hediye” hâlini alır. Nitekim Resûlüllah Efendimiz (s.a.v.) buyuruyorlar ki:

“Ani ölüm, mü’mine Allah’tan bir hediye, kâfire ise hasrettir.” Bir başka rivayette ise, “Âni ölüm kafir için üzücü bir yakalanış, mü’min için ise bir rahmettir” buyurmuşlardır. (Rudâni, Cem’u'l-Fevâid (Büyük Hadis Külliyatı), 1, 2397)

Çünkü kâfir, ömür nîmetini müflis olarak elden kaçırdığı için, âni ölüm ona üzüntü-keder, esef ve sıkıntıdır.

Bununla beraber, uzun hastalıklardan sonra vefât eden mü’minlerin de mânen temizlendiği ümit edilir; fikren ve zihnen tevbe ve istiğfarla âhiret hayatına hazırlanmış olduğu kabul edilir. * * *